Dorfzeitung Engeln und Umgebung

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







Ene Gösegeschichte cs

Vör eenigen Johrn geef dat in Mai lüttsche Göse. För de Kinner wöör dat eene ganz grote Freide. De Öllern harrn´n all´n halbet Johr füdder dacht, so an den Wiehnachtsbraden. Wer Kinner hett, weet dat dor ünner Ümstännen nix von wüdd. Se kregen Namen, un Anna un Willi hörten nu to de grote Höhnerfamilje. Anna möök sik inne nächsten Johrn alle Meide mit dat Eierleggen un hett dor denn wäkenlang oppe seeten. Aver dat geef eenfach keene lütte Göse. Ji möt´n Diek hebben, denn klappt dat ok, kemen goot gemeente Ratschläge.

Aber denn keem de Vagelgrippe un Höhner un Göse mössen in´n Stall. Dor wöör nu bi us, Opa und Oma, de meiste Platz. Wi wahnt nich wiet weg. So harrn wi op eenmal Göse. Ok mit use Schape verdrögen se sik wunnerbar. Anna füng ok bold wedder an Eier to leggen. Aber den wüdd se op eenmal krank, seet blots inne Ecke. De Tierarzt keem un wie hebbt all´ns dan, wat wi können. Aber dat geef keene Hülpe. Wie mössen Anna begraben.

Nu wöör Willi alleen und betrorte seine Anna as een Minsch, man möch dat nich sehn. Wäkenlang güng he nicht ut´n Stall. Doch op eenmal peddte he wedder achter de Schape na buten. He waß´n bäten gnatteriger un zischte jeden an. Leet sik aber jeden Abend bien Foorn geern strakeln. Man kann Deerte so wat anwennen.

Nu sünd wi al na die Fierdage wedder in een nee´t Johr rutscht. De erste Sönndagnamdag in Januar bringt Sönnenschien und dör den Ruchfröst is all´ns witt överpuust. Dor kann man sik al op spazierngahn frein. Op mal pingelt dat Telefon un mi wüdd seggt, ik mög mol glieks ut´n Finster kieken. Wat seh ik ? Use Willi un de Schapefamilje harrn Besöök. Achter de inrickelten Weide stünnen fief grote Göse. Veer witte un ene harr´n poor swatte Feddern. Se können jo nich rin un marschierten nu an´n Draht op und dal. Een poormal güngen Willi un de Schape mit, se wöörn luuthalst an snattern. Dat könn ik jo nich verstahn. Irgendwann kann ok spazeerngahn woll langwielig weern. So watschelten die fief füdder, an de Barkenbööm vorbi straatlängs övert nächste Feld.

Wo se herkeemen, wo se henwolln, dat is geheem bleven. Aber lestet Wiehnachten hebbt se eerstmol gesund un ahne Bratpann överstahn, doröver frei ik mi.

Annemarie Schröder